Εγώ όταν ήμουν παιδί δεν ήξερα. 

Ούτε ρώταγα. 

Απλά έσκαγα. 

Και κυριολεκτικά και μεταφορικά. 

Βασικά μόνο μεταφορικά, αλλά με δυο έννοιες μεταφορικά.

Και στο φαί και στη μούγκα. 

Και όταν ήταν να μιλήσω, τα έλεγα στον εαυτό μου, και ενίοτε στην Όπρα ή στον Ντέιβιντ Λέττερμαν, και μου απαντούσαν «Ναι, άλλα άξιζε όλη η δυστυχία τελικά, γιατί έφτασες μέχρις εδώ».

Τελικά, όμως, Όπρα μου και Ντέιβιντ μου δεν έφτασα. 

Θα μου πεις τι «τελικά», το τέλος δεν το βάζουν οι άνθρωποι.

Έστω, «τελικά» με την έννοια ότι έχουν τελειώσει οι δικές τους εκπομπές στην τηλεόραση.

Κι εγώ στον Τζίμι Φάλλον να παίξω παιχνίδια, δεν πάω!