Η αγάπη μας με όρους Εμπράγματου Δικαίου.
Όταν διαβάσω ποτέ, το υπόσχομαι, θα το γράψω.
Όχι, ότι σε νοιάζει, ούτε η ανάρτηση στον μπλόγκερ, ούτε η ακαδημαϊκή μου πρόοδος.
Υπόσχομαι να ανοίξω κανά βιβλίο καμιά ώρα.
Γιατί, αν έμαθα κάτι από το βιβλίο των αρχικών χρόνων του Γεωργοπαπαδάκου, ήδη από την Α' Λυκείου, ήταν η σημασία του «σπουδάζω».
Εγώ όταν ήμουν παιδί δεν ήξερα.
Ούτε ρώταγα.
Απλά έσκαγα.
Και κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Βασικά μόνο μεταφορικά, αλλά με δυο έννοιες μεταφορικά.
Και στο φαί και στη μούγκα.
Και όταν ήταν να μιλήσω, τα έλεγα στον εαυτό μου, και ενίοτε στην Όπρα ή στον Ντέιβιντ Λέττερμαν, και μου απαντούσαν «Ναι, άλλα άξιζε όλη η δυστυχία τελικά, γιατί έφτασες μέχρις εδώ».
Τελικά, όμως, Όπρα μου και Ντέιβιντ μου δεν έφτασα.
Θα μου πεις τι «τελικά», το τέλος δεν το βάζουν οι άνθρωποι.
Έστω, «τελικά» με την έννοια ότι έχουν τελειώσει οι δικές τους εκπομπές στην τηλεόραση.
Κι εγώ στον Τζίμι Φάλλον να παίξω παιχνίδια, δεν πάω!
δεν ηξερα τι να κανω οποτε περασα στη νομικη
το να γινεις η tina fey στη θεση της tina fey δεν ειναι δα και το πιο ευκολο πραγμα στον κοσμο
και ο ιζνογκουντ θα μου θυμιζει παντα μεσημερι κυριακης και εκλερακια ζαχαροπλαστειου
αλλα τι ειδους υστεροφημια ειναι τελοσπαντων τα λογοπαιγνια
το ιζνογκουντ παντως αν και ευκολα το σκαρφιζεσαι αντεξε στο τεστ του χρονου
θα μου πεις ολα ευκολα τα σκαρφιζεσαι, οταν τα εχουν ηδη σκαρφιστει αλλοι αντι για σενα
και γιατι ομως να με νοιαζει η υστεροφημια; αχ αυτα τα μαθηματα της α’ γυμνασιου, ειναι αληθεια ανεξιτηλα, μαλλον γιατι ειναι η πρωτη φορα που σου λενε «μεγαλωσες» και καπως ισως το βλεπεις και το νιωθεις
25 ετων, δευτερο ετος νομικης, μεγαλωσα οντως, αλλα μυαλο δεν εβαλα
παντα τι θα πουν οι αλλοι, και πως συγκρινομαι με τους αλλους
αυτο εκανε ομως και ο οδυσσεας, και ο ιζνογκουντ, και η tina fey
ενα συνονθυλευμα των οσων ειδα, διαβασα και αγαπησα μια δεκαετια και κατι ago
ουτε μια σκεψη να εκφρασω, ουτε μια αποψη να εκφερω
δεν ξερω να γραφω
αλλα η επαναληψη εστι μητηρ μαθησεως ή κατι οπως γραφεται σωστα τελοσπαντων
αποφασισα να διαβαζω καθε βραδυ
ειδωλο μου ο david foster wallace και η μαργαριτα πετριδου θεοτοκατου
αλλα να που ξερω και να κανω obscure references, και να κοτσαρω και το αγγλικο και να πω και το ιδιο πραγμα με αλλα λογια, γιατι η επαναληψη νοηματος χωρις την επαναληψη λεξεων ειναι καπως λογοτεχνικο ιδιωμα
αληθεια, σωστα χρησιμοποιησα την λεξη «ιδιωμα»;
τουλαχιστον ξερω ποια ειναι τα εισαγωγικα τα ελληνικα
και να σου πω και κατι; και ποιηση θα μπορουσα να γραψω, αν ειχα ερωτευτει ποτε
ή καλυτερα αν ειχα αφησει τον εαυτο μου να ερωτευτει ποτε
αλλα για μενα καποτε ειχαν πει και το θυμαμαι αυτολεξει «δεν μπορω να σε φανταστω να κανεις σεξ»
και θα μου πεις αλλο ο ερωτας, αλλο το σεξ... οκ δεκτο
οποτε εν κατακλειδι (ευχαριστω εκθεση τριτης λυκειου) δεν εχω αφησει τον εαυτο μου να ερωτευτει, γιατι ποτε δεν εχω αφησει πισω το καθολου ενδοξο παρελθον των σχολικων μου χρονων (τρανο παραδειγμα η αλλη παρενθεση, η παραπανω ντε)
Δεν θυμάμαι καμία γιορτή για το Πολυτεχνείο από το Λύκειο. Κι εγώ γενικά θυμάμαι τα πάντα, και ειδικά ημερομηνίες ορόσημο όπως η 17 Νοέμβρη, που όσο να πεις με περισσότερη ευκολία μένη ανεξίτηλη και σε άλλους ανθρώπους, πιο κανονικούς, που δεν διακατέχονται από τον ψυχαναγκασμό να βάζουν τις στιγμές της ζωής τους σε κουτάκια και αυτά τα κουτάκια σε άλλα μεγαλύτερα κουτιά τα οποία ανασύρουν και ανοίγουν όποτε κάποιος λέει «Α θυμάσαι πριν δυο χρόνια που..», ώστε να απαντήσουν «Βασικά ήταν πριν τέσσερα χρόνια, αλλά ναι θυμάμαι. Συνέχισε!». Ε, λοιπόν, δεν θυμάμαι καμία γιορτή για το Πολυτεχνείο από το Λύκειο. Είμαι σίγουρος βέβαια, και αυτό επειδή το κοίταξα στο Tumblr μου, ότι το 2012, την μεγάλη χρονιά της προετοιμασίας για τις Πανελλαδικές, πως η επέτειος είχε πέσει ημέρα Σάββατο και μάλιστα την επομένη έγραφα διαγώνισμα στη Βιολογία στο φροντιστήριο και είχε καταγχωθεί, πράγμα που αντί να με ωθήσει στο διάβασμα, όπως συμβαίνει τώρα στη σχολή, είχε τα αντίθετα αποτελέσματα, και άρχισα την επανάληψη μόλις την Κυριακή το πρωί, αφού είχα περάσει το προηγούμενο βράδυ ακούγοντας τον δεύτερο δίσκο, φρεσκαδούρα τότε, της Marina and the Diamonds. Και ναι θυμάμαι όλα αυτά, συν το ότι είχα φοβηθεί ότι είχε εμφανίσει μια νέα τεράστια ραγάδα στα πλευρά μου, να κρατάει παρέα σε όλες τις άλλες που είχαν δημιουργηθεί λίγους μήνες πιο πριν, αλλά για καλή μου τύχη ήταν απλά σημάδι από το σεντόνι, και κάπως είχα ηρεμήσει για την ώρα αποφεύγοντας μια μίνι κρίση πανικού. Αλλά το γεγονός ότι η Επέτειος του Πολυτεχνείου έπεφτε Σάββατο το 2012 δεν σημαίνει ότι δεν θα είχε υπάρξει εορτασμός, έστω και τις δύο τελευταίες ώρες της σχολικής ημέρας της Παρασκευής, αλλά όχι δεν θυμάμαι τίποτα. ίσως δικαιολογημένα λόγω του άγχους και της πίεσης της περιόδου. Ακόμη και αν είχε υπάρξει ένας μικρός σύντομος εορτασμός, ίσως να τον είχα παραλείψει για να γυρίσω σπίτι μια ώρα αρχύτερα, με την πρόφαση του διαβάσματος. Αλλά και την πιο ήρεμη χρονιά της Β' Λυκείου το 2011 δεν θυμάμαι να παρευρίσκομαι σε κάποιον εορτασμό, αν και είμαι σίγουρος ότι αν έπεφτε καθημερινή, που μάλλον είναι και η πραγματικότητα, αριθμητικά και μόνο αν το πάρεις, σε σύγκριση με την επόμενη χρονιά δεδομένου ότι το 2012 ήταν δίσεκτο, άρα μάλλον έπεφτε Πέμπτη, το σχολείο μου όλο και θα οργάνωνε κάτι. Το ίδιο μάλιστα συμβαίνει και για το 2010, πάλι η καλή μου μνήμη δεν με βοηθάει καθόλου. Ο μόνος σχολικός εορτασμός που θυμάμαι από τότε ήταν αυτός της τελευταίας ημέρας πριν το κλείσιμο για τα Χριστούγεννα, στις 23 Δεκέμβρη. Δυο κορίτσια της Γ' Λυκείου μάλιστα είχαν χορέψει μπροστά σε όλα τα τμήματα όλων των τάξεων στο κλειστό γυμναστήριο, ο θεός να το κάνει, έναν χορό που είχα ακούσει την περασμένη Άνοιξη στον πρώτο κύκλο του Dancing with the Stars. Αλλά γι' αυτό είμαι καλός, αγάπη μου. Για να θυμάμαι στιγμές από την τρας ελληνική τηλεόραση, από κρισάρες (πανικού και μη) για το σώμα μου, τη διατροφή μου και το πρόγραμμα της γυμναστικής μου. Γιατί είμαι ένα κωλόπαιδο, το τίποτα, ένα τέρας (ευχαριστώ Κόρε Ύδρο), κλεισμένο στην απολιτίκ φούσκα μου για τόσα χρόνια που ξέχασα τι θα πει ενσυναίσθηση, αν είχα μάθει βέβαια και ποτέ μου τι σημαίνει. Γιατί εγώ όταν συνέβαινε κάτι τραγικό στη χώρα ή στον κόσμο που προκαλούσε μετά την εξέγερση του λαού στους δρόμους και τα αιμοδιψή κανάλια το έδειχναν στις Ειδήσεις των Οχτώ τότε, στις Ειδήσεως όλων των Ωρών τώρα, κάπως χαιρόμουν, γιατί όλοι αναγκαστικά έβλεπαν το ίδιο πράγμα, άσχετα από τις διαφορετικές αντιδράσεις του καθενός, και αυτό με έκανε να αισθάνομαι λιγότερο μόνος. Και μάλλον γι' αυτό θυμώνω που δεν μπορώ να θυμηθώ καμιά γιορτή για το Πολυτεχνείο στο Λύκειο, γιατί θέλω να νιώσω λιγότερο μόνος σκεπτόμενος «Να δες, ήμουν κι εγώ εκεί! Αν όχι στις πορείες με τους φοιτητές και τους εργάτες και τους καταπιεσμένους, έδωσα κι εγώ το παρών σε μια ταπεινή σχολική γιορτή». Αλλά όχι, μάλλον θα είχα γυρίσει νωρίς νωρίς σπίτι να τσιμπολογήσω και να δω σειρές.
